De Wet verbetering poortwachter (Wvp) is ooit in het leven geroepen om mensen sneller en duurzaam aan het werk te krijgen. Maar in de praktijk is deze wet vaak veranderd in een administratieve loopgraaf. Is het tijd om de focus te verleggen van dossiers naar mensen?

Wie in de zorg of kinderopvang werkt, kent het rijtje: de bedrijfsarts in de zesde week, het verplichte plan van aanpak en de constante dreiging van loonsancties vanuit het UWV. We zijn met z’n allen kampioen 'procesmanagement' geworden, maar verliezen we daarmee niet het herstel van de medewerker uit het oog?

De Paradox van de Wvp

Het vreemde van de huidige wetgeving is dat het ons dwingt om pas écht in actie te komen als er een dossier is. Oftewel: pas als iemand zich officieel ziek meldt, gaan de raderen draaien. Maar verzuim begint niet bij de ziekmelding. Het begint maanden eerder aan de keukentafel, tijdens slapeloze nachten of na die ene dienst die net te zwaar was.

Reparatie versus Onderhoud

Onze huidige infrastructuur is gebouwd op reparatie in plaats van onderhoud. Het is alsof we pas een monteur naar een auto sturen als de motor volledig is opgeblazen, om ons vervolgens te verbazen over de hoge vervangingskosten en de druk op de rest van het wagenpark. Een systeemfout kun je niet oplossen met een individuele interventie achteraf.

Bouwen aan een Eigen Preventie-Infrastructuur

Het is tijd voor een nieuwe aanpak. Waarom zouden we wachten op de wettelijke termijnen als we ook onze eigen infrastructuur kunnen bouwen? Met een slim preventiedashboard kunnen we signaleren en ondersteunen voordat de Wet verbetering poortwachter zich er überhaupt mee hoeft te bemoeien.

‍

Echte zorg staat namelijk niet in een wetboek. Het zit in de ruimte die je creëert om uitval te voorkomen, omdat je waarde hecht aan de continuïteit van de zorg en het welzijn van je mensen.
‍

De fundamentele vraag is: Bouwen we aan een dossier voor het UWV, of bouwen we aan een duurzame, gezonde organisatie?

‍